دایی جون دات کام

مرخصی کوفتی

daeiahmad — Wed, 16 Jul 2008 16:20:18 GMT

نمی دونم باید به بدشانسی خودم ایمان بیارم یا اعتقاد پیدا کنم الان تو خونه نشستم ولی به جای اینکه خوشحال باشم و از این چند روز استفاده کنم فقط اعصابم داغونه

چون به محض رسیدن به پادگان باید تشریف شریفم را ببرم به بازداشتگاه

دوست ندارم فحش بدم اگه نه آبرو و شرف ارتش را ظرف چند ثانیه لگد مال می کردم

اون از رفتم اینم از برگشتنم

به پاس خدمات بی کران و بی وقفه و از این حرفای بنده که واقعا کارم را تو قسمت مربوط درست انجام دادم و سرباز مودب و منظمی بودم دهنم طی چند فقره آسفالت می شود.

اول از همه که بعد از حدود ۴۰ روز قرار شد به بروبچ راه دور ۳ روز مرخصی بدن

این سه روز مرخصی هم به هیچ درد من نمی خورد!در نتیجه به سرگردی که مسئول بخش ماست گفتم و اونم تبدیلش کرد به ۶ روز مفید

خب تا اینجاش خوب بود و بنده هم خوشحال

روز سه شنبه سرگروهبان محترم!!!! اسامی افرادی که مرخصی دارن را خوند و اعلام کرد که به خط بشیم

ما هم تشریف شریفمون را بردیم و به خط شدیم

اونم یه سر رفت تا ستاد فرماندهی گردان و برگشت تا برگه مرخصی بچه ها را بهشون تحویل بده

برگه همه را داد ولی از برگه من خبری نبود

سوال که می کنم می گه من اطلاعی ندارم !!!

منم شخصا رفتم ستاد گردان دیدم که به به

جانشین ستاد می گه سرگروهبانتون گفته تو نظم گروهان را به هم زدی و همه از تو ناراضی هستند

و ....

برای همین مرخصی تو کنسل شد

ضد حال !

مثل اینکه که یه پتک کوبیدن تو سر مبارک بنده

حالم اساسی گرفته شد ول کردم رفتم داشتم از عقیدتی سیاسی پادگان رد می شدم که یکی از آخوندهای محترم بنده را دید و گفت چرا اینجوری شدی تو و بعد از اینکه ماجرا را براش تعریف کردم تماس گرفت با یکی از هشمهری های بنده که اونجا مشغول به کاره و اونم بعد از صحبت و از همنشینی بنده را برد پیش افسر نگهبان گردان و خلاصه سرتون را درد نیارم مرخصی ما را گرفت البته ۴ روز!

منم ناز کردم و گفتم که نمی خوام!

که همشهری گرام باز دستم را گرفت و به زور بردم بیرون از پادگان و برام ماشین گرفت و شوتم کرد بیرون.

حالا به خاطر این ضد حال تا خود اصفهان حال من گرفته بود

با وارد شدن به خونه و دیدن پدر و مادر یکم سر حال اومدم.

ضد حال بعدی هم تو نت بود که خودم حلش می کنم که بعضی ها غلط های بی جا کرده بودن

بعدش هم بعضی از دوستان را دیدم

ضد حال اصلی این بود هوینجوری عشقی زنگ زدم به گروهان و با یکی از بچه ها صحبت کردم

دیدم میگه سرگرد صبح اومده آسایشگاه گفته به چه حقی رفته پیش عقیدتی سیاسی

به محض رسیدن باید بره بازداشتگاه

کلا خوشی به من نیومده

یه شعر اونجا گاهی می یاد سر زبونم :

من در این سن جوانی ز جهان سیر شدم

صورتم گرچه جوان است ولی پیر شدم

واقعا این پادگان اعصاب منا ترکونده

daeiahmad — Thu, 10 Jul 2008 13:16:18 GMT

دوشنبه ۳/۴/۸۷

الان تو اتاق خودم هستم قسمت رایانه آموزش و تامین.الان هادی چراغها را خاموش کرد تا بخوابیم.واقعا اول صبحی میچسبه دیشب هم نگهبان بودم نخوابیدم(البته سر پست نگهبانی یک ساعتی خوابیدم)الان همه رفتند ورزش "صدای خر و پف هادی دراومد" یادم رفت بگم هادی فردا از اینجا میره

اونم سرباز آموزشیه و اینجا نظافت و چایی را به عهده داره البته کاری اینجا نیست بیشتر خودمون میخوریم چایی٬نسکافه جای خوبیه شکر خدا وقت هم میشه من خاطراتم را بنویسم.

اینجا میتونم بیشتر و بهتر به کسانی که دوسشون دارم فکر کنم

خدایا ممنون

daeiahmad — Thu, 10 Jul 2008 13:09:18 GMT

۲۵/۳/۸۷

امروز باز مادرم تلفن زد نمیدونم چرا موقع حرف زدن با اهل خانواده بغضم میگیره٬ولی اینکه تلفن میزنند تو این استراحتگاه خودش یه نعمتیه

حالا دقیقا حس زندانی ها را موقعی که ملاقاتی دارند میفهمم با صدای زنگ تلفن قلبم میگیره

ساعت ۱۱ شب

هنوز منتظر دستورات هستم باید ۲ هم بیدار شم برای نگهبانی کاش فردا کامپیوتر قسمت رایانه به اینترنت وصل باشه

خدایا دوست دارم

((عجب شیر))

daeiahmad — Tue, 08 Jul 2008 15:06:18 GMT

یکشنبه ۲۶/۳/۸۷

امروز صبح بعد از نگهبانی رفتم برای صبحانه

نان خشک و دو قاشق مربای هویج

موقع ورزش و دو صبحگاهی نرفتم٬ یکی از سرگروهبانها گفت تو دیگه بومی بعد هم ستاد فرماندهی و امور رایانه. بدترین ضد حال این بود که سروان مسئول رایانه گفت اینجا اینترنت نداره.

الان هم سر کلاس آئین نامه پادگانی هستم اولین نفر تو گروهان تشویقی گرفتم ولی خوب ۴۸ ساعت مرخصی که به درد من نمیخوره نمیدونم بگیرم یا نگیرم٬ میشه رفت تبریز.

چه بچه درسخونی هستم درسایی که سر کلاسش حاضر نبودم را جواب دادم

درود بر شرف سرگروهبان

اینا همش خودش به سربازها میگه

******************************************

ساعت داره به ۴ نزدیک میشه اولین روزیه که وقت آزاد دارم چند دقیقه جای همه خالی تو آفتاب بدون کلاه خبردار ایستادیم تا حد جزغاله شدن شایدم بیشتر!بعد از اون هم بشین پاشو.

یک ساعت پیش یکی از بچه ها بیهوش شد قبل هم این اتفاق افتاده بود ولی این یکی به هوش نمیومد ٬اینجا ما از گوسفند کمتریم حتی سرگروهبان هم اهمیتی نداد فقط فرستاد بچه ها زنگ زدن آمبولانس بیاد حتی نرفت یه نگاه بهش بندازه

نمیدونم چرا امروز اینقدر دوست دارم گریه کنم دو تا از بچه ها امروز زار میزدن منم هوایی شدم اینجا بد دخمه ای بد!

خدایا خودت به دادمون برس!

daeiahmad — Mon, 07 Jul 2008 09:03:40 GMT

امروز شنبه ۲۵/۳/۸۷

صبح ورزش صبحگاهی

بدو بدو دور تا دور پادگان٬ پادگان آموزشی با ۴ گردان و هر گردان ۶ گروهان

نمیدونم چند کیلومتر بود ولی پدر از صاحبمون دراومد

به طور کلی دهنمون اسفالت شد٬آخرای کار دیگه نفس کم آوردم و از بند جیم استفاده کردم و در رفتم وقتی توقف کردن از راه میان بر رسیدم بهشون

(( الان سرگروهبان داره در مورد وظایف نگهبانی برامون میگه منم پشت سر نفر جلویی خاطره مینویسم))

خلاصه ورزش هم دیگه حسابی بهم فشار آورد٬منم تنگی نفس دارم رفتم پیش جناب سروان گفتم موقع سرفه کردن از سینه ام خون میاد(باید یه چیزی میگفتم دیگه!)

باشد که روزهای آینده از دویدن معاف شوم

بعد از اون با جناب سروان رفتم طرف ستاد فرماندهی برای تایپ بعد از سه ساعت تایپ کردن کردن برق رفت همه چیز پرید!فردا باید از اول ...

امشب نگهبانی دارم سمت من معاون گروهبان نگهبان باید سر ساعت۲.۴۰ بیدار شم تا صبح در نبود گروهبان نگهبان وظایف با منه ... کاملا اتفاقی این پست به من رسید فکر کنم راحتترین کار باشه چون حداقل نیازی به خبردار ایستادن ندارم باید به همه نگهبان ها سر بزنم.

ولی همین جوری روزا خوابم میبره!

الفاتحه مع الصلوات

راستی دیشب شکنجه جدید را دیدیم دو تا سرباز را برعکس نگه داشتن!

یه چیزی تو مایه های اونی که تو تی وی ایران به عنوان شکنجه های مخصوص ساواک نشون میده!

بی عنوان

daeiahmad — Sat, 05 Jul 2008 18:31:18 GMT

سلام دو سه تان من دایی نیستم یعنی نمیتونم باشم!!!

فعلا در خدمتتون هستم و خاطرات سربازی دایی رو از این به بعد واستون میذارم!!!

ساعت ۷:۳۰ صبح روز ۲۳/۳/۸۷

سومین روز از حضور ما در پادگان ۰۳ انفرادی عجب شیر و چهارمین روز از خدمت نظام وظیفه٬در حالیکه تنها در دخمه نشسته بودم به فکر این افتادم که اوقات بیکاری خود را صرف نوشتن خاطرات دوران سربازی کنم

روز اول بعد از ورود به پادگان با شنیده های قبلی رو به رو شدیم:

تحقیر٬توهین٬تتنبیه بدنی!!!

پس از ورود به پادگان و تقسیم بندی اولین ناهار سربازی را خوردیم هر سه نفر یک کنسرو لوبیای بزرگ البته شام هم!

روز اول سیلی و ضرب وشتم شروع شد.

شب بعدی قبل از خاموشی مسئولیت دخمه یا استراحتگاه فرماندهان را به من دادند قبل از آن مسئول گروه بودم یا به اصطلاح اینجا ارشد گروه

اینجا شاید نسبت به سایر سربازها وضع بهتری داشته باشم.

روز سوم از صبح کار خودم را شروع کردم گرفتن صبحانه برای فرماندهان و شستن ظرف!

و بعد از آن هم استراحت البته روی صندلی استراحتگاه فرماندهان

نوشتن بهتر از فکر کردن و افسوس خوردنه

فکر کردن به کسایی که دوسشون داری میتونه برات جنون و دیوانگی را به ارمغان بیاره

بار اول که از پشت تلفن صدای مادر و خواهرم را شنیدم واقعا بغض گلویم را فشرد!

باز ... بهتره تا فرمانده به استراحتگاهش نیامده اشکام را پاک کنم

کاش به خاطر سختی اشک می ریختم به نظر من تمرینات سخت نیست فقط شدید دلتنگم متاسفانه اینجا اجازه تلفن زدن هم نداریم.

گروهبانان مرا دیوانه کردند

لباس شخصیم را پاره کردند

اینجا باید سه ماه تمام با شلوار نظامی بخوابیم

درآوردن پوتین هم بعد از خاموشی تا ۴ صبح البته خاموشی ۹ شب که اینجا ۱۱ یا ۱۲ زده میشه

مورد سخت دیگه برخورد با سربازان و روحیه شخصیه منه

منی که اصلا اهل خشونت نیستم٬اینجا ۶سیلی متوالی در گوش یک نفر برای من وحشتناکه

زدن سربازها با چوب یا میله٬گاهی هم کمربند

اینجا به جز آموزش های نظامی علف چینی هم انجام میدیم!

یه جورایی همه کاره شدیم!

((عجب شیر))

شروع خاطرات سربازی

daeiahmad — Mon, 09 Jun 2008 09:26:18 GMT

شب قبل از اعزام یکی از دوستام زنگ زد و گفت بیا پائین ساختمونتون قبل رفتن ببینمت

رفتن ما همانا و حدود سه ساعت خداحافظی کردن با دوستان و همسایگان همانا.

نگهبان ساختمون ما مثل اینکه همین یک کلمه تو دهنش بود ۰۵ کرمان.

منم که مثل همیشه می خندیدم و می گفتم بعید نیست چون کد ۲۲۶ بهم خورده بود

سرباز مازاد.

روز بعد حدودا ساعت ۵ صبح از خواب بیدار شدم و یکم وسایل ضروری را برداشتم

۱۰ دقیقه به ساعت ۶ با پدرم راه افتادم پیش به سوی شهرک آموزش

محل تقسیم نیرو ها

حسابی شلوغ بود ولی همونطور که حدس می زدم یه ساعتی ما را زود کشونده بودن

ما هم که راحت ماشین را کنار جمعیت پارک و منتظر بودیم تا اعلام کردن سرباز ها وارد بشن

بعد از ورود گفتن کد ۲۲۶ سمت چپ

شاید تعدادی افرادی که مثل من سرباز مازاد بودن بیشتر از ۱۰۰۰ نفر بود

بالاخره بعد از معطلی ساعت به ۸ رسید و نیرو ها تقسیم شدن.

کار روی حساب کتاب نبود همونطوری که تو صف نشسته بودیم

از اول صف انتخاب می کردن

و بعد از اینکه کامل دسته بندی شدن اعلام کی کردن که کدوم شهر هستند.

یه جوری هیچی معلوم نبود.

دسته اول شهرضا ! یه شهر به فاصله یک ساعتی از اصفهان

دسته بعدی بیرجند

رسید به دسته سوم ولی هنوز خیلی مونده بود تا من انتخاب بشم

دسته سوم : اصفهان - نیروی هوایی - پایگاه هشتم شکاری

اینجا بود که بعضی افسوس می خوردن که چرا جلوتر نشستند.

دسته بعدی ارومیه

دسته پنجم سپاه - یزد

اینقدر خر کیف شده بودن که وقتی خواستن از مقر خارج بشن

از روی دیوار پریدن

دیگه داشت می رسید به ما

رسید به من ولی چون من صف قبلی بودن برگه من را نگرفت ولی نفر جلویی گفت بیا من برات می دم

کاغذ اعزام را گرفت و گفت جناب سرهنگ از ما را نگرفتین

اونم که حواسش تو باقالی ها بود برگه اعزام من را گرفت .

۴۵ نفر بودیم بعد زا به صف شدن

گفت اتوبوس جا نداره

۳۹ نفر می تونند سوار بشن.

اسم ۶ نفر را خوند و برشون گردونند.

فقط متنظر بودیم که بفهمیم کجا می افتیم.

که گفت نیروی زمینی ارتش

عجب شیر

نوشتم نامه ای بر برگ انجیر

شدم سرباز بدبخت عجب شیر

گفتند ساعت چهار بعدازظهر پایانه مسافر بری کاوه ترمینال ۶

به دروازه عجب شیر رسیدم صدای طبل و شیپور را شنیدم

صدای طبل وشیپور نظام است دگر شخصی گری بر من حرام است

به خط کردن تراشیدن سرم را لباس آشخوری کردن تنم را

لباس آشخوری رنگ زمین است برادر غم مخور دنیا همین است

بیا بلبل عجب شیر هم سفر کن بزن ربط رفیقان را خبر کن

رفیقان گر بپرسند حال ما را بگو اینجا گرفتند حال ما را

عجب شیر نگو بگو دریایی از غم نه پیغمبر سفر کرده نه آدم

درختان عجب شیر دانه کرده غم مادر مرا دیوانه کرده

به صحرا می روم دستم تفنگه علاوه بر تفنگ بیل و کلنگه

الهی مادری بچه نزاید اگر زاید به عجب شیر نیاید

به صحرا می روم با کوله پشتی غذای ما شده یک نان خشکی

مسلسل گیر نکن من کار دارم جوانم آرزو بسیار دارم

منم سرباز نیروی وظیفه جناب سروان نزن قلبم ضعیفه

منم سرباز بدبخت زمانم شب عید است و من در پادگانم

فلک دیدی چکارم کردی آخر به رخت شویی دچارم کردی آخر

نوشتم نامه ای با تیغ شمشیر قدم رو می روم من در عجب شیر

نگو خدمت بگو سرچشمه غم نگهبانی زیاد و مرخصی کم

چرا مادر مرا بیست ساله کردی؟ میان کوه و دشت آواره کردی

خیال کردم که سربازی دو سال است نفهمیدم که عمر یک جوان است

ناخوش

daeiahmad — Fri, 06 Jun 2008 06:15:18 GMT

داشتم اتاقم را تمیز می کردم که لای یه مجله های کامپیوتر سال ۸۲ و ۸۳ چشمم افتاد به این تیکه کاغذ :

حالا دارم فکر می کنم اصلا من کی سی دی دادم به این طرف! ولی ای کاش هیچ وقت ...!

اصلا یادم نیست موضوع سر چی بود ولی خب یادمه مثل خودش یه نامه نوشتم و گذاشتم لای دفتر ریاضی ۱ که پیش من مونده بود و بهش دادم

و بعد اتفاقی از یه نفر شندیم که در حال خوندن یه نامه داشته از شدت عصبانیت منفجر می شده و فحش می داده و ریز ریزش می کرده

خب بدون نامردی نمی شه زندگی کرد

چشمام خفن درد می کنه یعنی می سوزه

از اون طرف باز سرماخوردگی گرفتم مثل قبلی گلو و سر و تمام جونم درد می کنه

خدا به دادم برسه

کلی کار نکرده دارم

این قدر دوست داشتم با این حال و روز استراحت کنم ولی نمی شه

پ ن : یه نرم افزار پیدا کردم کد شارژ سیم کارت ایرانسل تولید می کرد ملت هم راضی بودن و استفاده کرده بودن

ولی شانس بنده اومدم امتحان کنم ببینم چیه!

سیم کارت قفل شد

پ ن ۲ : دوستان سوال خواصی داشتین تشریف بیارین انجمن وبلاگ نویسان فعلا بنده را نشوندن روی صندلی داغ و دارن سوال می پرسند

البته فقط تا ۲ روز دیگه

تا حالا ۴۰۷ تا سوال جواب دادم

http://blogclub.ir/showthread.php?p=5725#post5725

اختصاصی می شویم

daeiahmad — Wed, 04 Jun 2008 23:18:18 GMT

سلام

با توجه به این که قبلا گفته بودم که اگه بچه هایی که برای رونق گرفتن این وب دور هم جمع شدن تمایل به همکاری نداشته باشند و کم کار بشن مجبور می شم حذفشون کنم . به عنایت به این مورد که نزدیک به یک ماه از کپک زدن وبلاگ می گذشت در یک عملیات تروریستی اقدام به حذف کلیه نویسندگان محترم این وبلاگ نمودم.

باشد که بنده را عفو نمایند.

در همین راستا کلیه دو پست جناب امیر حسین خان ( بوگندو ) به آدرس :

www.amir-13.blogfa.com

و پستای جناب عمو کیوان هم به آدرس :

www.amooojan.blogfa.com

انتقال یافت!

پ ن 1 : خواستم یه نظمی به اینجا بدم که اگه خدا توانش را داد و انگیزش بود خاطرات سربازی را بنویسم. اگه!

پ ن 2 : ترجیح دادم یه وب شخصی داشته باشم و کجا بهتر از اینجا!

پ ن 3 : خیلی بی نظم و بی حساب کتاب شده بود اینجا

پ ن 4 : برای امیرحسین و عمو کیوان وبلاگ ساختم و مطالبشون را منتقل کردم اونجا امیدوارم ناراحت نشن.

پ ن 5 : سایر دوستان اگه مطالبشون را دوست دارن خودشون یه کپی بگیرین

برای این کار تا تاریخ 1 / 5 / 87 فرصت هست

بعد از اون اکثر پست های سایر نویسندگان حذف خواهد شد.

پ ن 6 : احسان جان ازت ممنونم

احسان ( نمی شناسمش ) تو یه نظر گفته بود که حیف این دامنه ( www.daeijoon.com ) که تو داری.

فکر کردم دیدم درست میگه.

ولی خب درستش می کنم.

خدانگهدار

آمدیم نبودید

daeiahmad — Tue, 29 Apr 2008 19:45:18 GMT

سلام

این بار اومدم برای خداحافظی

یه خداحافظی چند ماهه

فکر نکنم دیگه بتونم بیام

خرداد ماه یه سری کارهای خیلی خیلی مهم و اساسی دارم

دیگه خسته شدم از زندگی یک نواخت می خوام برم دنبال اون چیزی که دوست دارم

یعنی باید پیداش کنم

باید راهم راه پیدا کنم و پیش برم تا بتونم به تموم خواسته هام برسم

الان خیلی خیلی عقبم

راسی کاتالیا منا بهیه بازی دعوت کرده بود

که در مورد یه ضرب المثل بنویسم

خب ضرب المثل اینه :

خودم کردم که لعنت بر خوردم باد

البته شایدم خود مقصر نبودم ولی خب اینکه بی خیال ادامه تحصیل شدم بدترین لطمه ای بود که تو زندگی به خودم زدم

و امیدوارم بتونم جبران کنم

می خوام فرصت پیدا کنم برای لذت بردن از زندگی برای عشق ورزیدن

اینی که الان هستم را دوست ندارم

ولی شاید خیلی بهتر از قبل هستم و تشکر می کنم از دوستانی که کمک اصلی را کردن

یه جورایی یه موقع نا امید بودم ولی خب اونی که من یادم مونده نظرات یاسی و بعد از اون لاغر مردنی بود

دوستان دیگه هم ولی خب نقش این دو پررنگ تر بود

و بعد از اونا نیلوفر خانم این راه را ادامه داد

و ممنونم که یه آدمه نا امید رابه اینی که الان هست و می دونه که می تونه به همه چیز دست پیدا می کنه رسوندین

از همتون تشکر ویژه دارم

نمی خوام اسم نام ببرم چون می دونم بعضی دوستان از قلم می افتند

از همه می خوام که بنده را عفو کنند که نمی تونم بهشون سر بزنم

من دوست ندارم شما از من دلخور بشین و لی خب نمی تونم

امیدوارم خاطره خوبی تو ذهنتون از دایی احمد بمونه

شاید فعالیتم محدود بشه به صرف لحظاتی از روز در انجمن وبلاگ نویسان

راستی یه قسمتی تو انجمن درست شده به نام صندلی داغ وبلاگ نویسان

هر هفته یه وبلاگ نویس که عده ای اون را می شناسن می شینه روی صندلی داغ و اعضا اونا سوال پیچ می کنند و خلاصه می سوزنوننش

دوست داشتین و سوال خاصی از من داشتین خودم

سه شنبه ۱۴ خرداد ۱۳۸۷ می شینم روی صندلی.

خب از همتون متشکرم امیدوارم همیشه سرزنده و خوشحال باشید

منم که نیستم امیدوارم بچه ها وبلاگ را روپا نگه دارند

نیام ببینم اینجا کپک زده

امیدوارم کسی از من به خاطر سر نزدن دلخور نباشه

ببینید من دوست ندارم که کسی را ناراحت کنم اگه می تونستم هم سر می زدم

باور کنید از همه چیز سخت تر دیدن ناراحتی یا دلخوری یه نفره

اگه از خود آدم دلخور باشه هم که دیگه هیچی

پس آقایون یکی یه بوس بدین ! خانم ها هم همدیگه را بوس کنند که مشکل شرعی هم نداشته باشه

پ ن ۲ : صحرا خانم گفتند این نماد اصفهونتون یعنی چی ؟

باید بگم که در روزگار قديم در بسيار از كشورها و شهرها طالع و نمادي را براي ديار خود انتخاب مي كردند . بسياري از مردمان، به خصوص مردم يونان و رم و چين، متدوال بوده كه تصوير فلكي را به طوري كه از زمين مشاهده مي كردند، را بر فراز ابنيه مهم و سردرهاي با عظمت شهر‌هاي خود نقش مي كردند . طالع شهر تاريخي اصفهان نيز« برج قوس» بوده و به هنگام انتخاب اصفهان به عنوان پايتخت شاه عباس اول، اين تصوير فلكي بر فراز سردر با عظمت بازار قيصيريه، به نمايش گذاشته شده است.

پ ن ۳ : آزاده خانم خبری که دادی خیلی خوشحال کننده بود امیدوارم همیشه موفق باشی!

پ ن ۴ : یاسی خانم و سایر دوستان که به اصفهان اومدید و یا نیومدید

اصفهان را همه به آثار تاریخی کهن می شناسن و وقتی به این شهر سفر می کنند

از این آثار بازدید می کنند در حالی که خیلی فراتر از سی و سه پل و میدون نقش جهانه

تو پست قبل یه شعر گذاشتم در وصف اصفهان که جالب بود :

اصفهان نيمه جهان گفتند

‌نيمى از وصف اصفهان گفتند

(ملك الشعراى بهار‌)

ژاله خانم : گفتید که شهر ما مردومون بدی داره

نظر لطفتونه ! ولی خب ما افتخارمون اینه که همه با هم خوب هستیم و خودمون را بهترین می دونیم و سعی می کنیم فرهنگ شهروندی خودمون را بالا نگه داریم و شهرمون را تمیز ترین و زیبا ترین شهر ایران

درضمن خدائیش بار اول بود این حرف را می شنیدم چون اکثرا ازمون استقبال می شه نظر شما هم محترم

سایر دوستان که اصفهان نیومدن اگه از آقایون هستند هماهنگی کنند دعوت خودم بیان در خدمتشون هستم با جون و دل

خانم ها هم دیگه ..........

شرمنده دخترای شهرمون بی بخار هستند ! اساسی

یکیش اطلس!

راستی :

بعضی ها تعجب کرده بودن من جدیدا فعال شدم خوب باید بگم که فعلا من در منزل و در بیماری به سر می برم برای همین کار دیگه ای به جز تو نت بودن نداشتم

بیماری خاصی نیست ! آنفولانزا ! از اینا که طول می کشه خوب بشی

ایشالا هیچ کس گرفتار نشه

فعلا من را به بزرگی خودتون ببخشید